وبلاگ تخصصی حقوق ایران

قانونگذار در لحظه نگارش مواد قانوني ، دست به كار وضع قاعده هاي حقوقي مي گردد و هر يك از مواردي كه توسط او انشاء مي شود ، يك قاعده حقوقي محسوب مي گردد ، كه در استدلال هاي حقوقي همانند كبراي قياس منطقي عمل مي كند ، به اين معنا كه براي مثال وقتي قاضي در صدد اصدار حكم بر مي آيد ، قاعده حقوقي وضع شده توسط مقنن را جانشين كبراي قياس مي كند و موضوع متنازع فيـه را صغراي قياس ، و از جمـع بين ايـن دو بـه استنتـاج و نتيجه گيري قضائي مي رسد . (1)

اصول نگارشي ماده قانون عبارتند از :
1. پرهيز از اصطلاح سازي
2. پرهيز از مثل آوردنهاي بي مورد
3. پرهيز از بكار بردن زمان آينده به جاي حال
4. پرهيز از پيچيده نويسي
5. پرهيز از فعل سازي نادرست
6. پرهيز از آوردن حشو :
منظور از حشو ، آن كلماتي است كه وجود و عدمشان در متن علي السويه است و به لحاظ مفهومي نيازي به آنها نيست.
7. پرهيز از حذف اركان اصلي جمله
8. پرهيز از حذف بدون قرينه
9. پرهيز از زياده گويي
10. رعايت اصطلاحات
11. پرهيز از حصر و احصاي نادرست
12. پرهيز از ذكر كلمات مبهم و دو پهلو
13. پرهيز از ذكر تعاريف غير لازم
14. رعايت رسم الخط واحد
15. التفات به اصول استنباطي و تفسيري
16. پرهيز از ماده پردازي بي مورد
17. پرهيز از وضع ماده تكراري و غير ضروري
18. استفاده نكردن از پرانتز در متن قانون
19. پرهيز از عربي نويسي
20. پرهيز از عاميانه نويسي
21. پرهيز از ذكر مترادفات
22. لزوم تكفيك قانون شكلي و ماهوي
23. توجه به تفاوت هاي قوانين امري و تكميلي
24. پرهيز از تخصيص اكثر
25. رعايت حريم معنايي مواد قانون